23-09-04

Het nieuws

Ik kijk al een tijdje niet meer naar het journaal op de televisie. Ik vind de beelden die ze er tonen vaak veel te hard. Op radio 1 hoorde ik vorige week een reportage over het feit dat kinderen bang zijn als ze naar het nieuws kijken. Natuurlijk heb je voor- en tegentanders van dit soort beelden. De voorstanders: "we moeten weten wat er in de wereld aan het gebeuren is". Ik vind dat ik geen beelden moet zijn van vermoorde mensen, zelfmoordcommando's of mensen die soms in stukken vaneen onder puin liggen. Ik vraag me af waarom ze net inzoomen op zo'n beelden? Ik ben op dat gebied een gevoelig mens en ik krijg zoiets niet gauw uit mijn hoofd. Ik ben daarmee bezig. Voor mij geen journaal meer op de televisie. Ik luister dagelijks minstens 2 maal naar het nieuws op de radio en ik vind dat voldoende. Over Beslan heb ik bijvoorbeeld maar 30 seconden beelden gezien en ik heb de tv uitgezet. Ik zag de beelden van het moment waarop de school "bevrijd" was en waarbij de kinderen in auto's gepropt werden om ze dan snel weg te brengen naar het ziekenhuis! En dat waren zeker de ergste beelden niet. Soms vraag ik me zelfs af of gruwelijke beelden echt getoond worden om mensen bewust te maken? Soms vraag ik me af of het niet eerder is om het "lugubere" trekje in de mens te bevredigen? Met andere woorden, ik vind het vaak te vergaand! Is het niet zo dat op de engelse televisie geen dode mensen mogen getoond worden? Ik meen mij zoiets te herinneren? (ik kan er ook naast zitten).
Deze gevoelens kwamen nogmaals naarboven toen ik op de website van Het Laaste Nieuws deze foto (zie hierboven) zag. Het bijschrift van de foto: Het afgerukte hoofd van de Palestijnse vrouw die een zelfmoordaanslag pleegde in Jeruzalem ligt nog op de stoep, terwijl onderzoekers vaststellingen doen. Een hallucinant beeld na een aanslag die drie doden eiste.
 
Ik zou graag jullie mening horen...

09:39 Gepost door Sine Metu | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Informatie vrijheid of sensatiezucht? Ik vind dat je gelijk hebt. Als je naar de bioscoop gaat of je huurt een gruwel film, dan kies je ervoor. Zelfs wanneer je op tv een film bekijkt is het narratieve zo gemaakt dat mensen een verwachtingspatroon hebben. En dat is dan nog fictie! Televisie is een compleet ander medium, gezien het verwijst naar onze reële wereld - "cinema réalité" (ik weet niet of deze term bestaat, maar het zou moeten). En daar krijg je constant "echt" geweld voorgeschoteld, op bijna alle zenders. Dagelijks worden we gebrainwasht met een verse portie bloed en tranen. En ja, ik stel mij ook de vraag waar de informatie waarde zit in een afgerukt hoofd. De verantwoordelijkheid van de media is compleet zoek, wanneer ze constant proberen de aandacht te trekken onder het mom van het nieuws te brengen zoals het gebeurt. Het krijgt een wel heel venijnig trekje. Argumenten dat we nog altijd kunnen zappen is compleet naast de kwestie. Het is niet het publiek die noodzakelijk meer bloed wil zien, maar het zijn wel de media-makers (televisie in het bijzonder) die constant de grenzen verleggen en bepalen wat wij 'moeten', 'mogen' of zogezegd 'willen' zien.

Het is wraakroepend dat uiteindelijk deze beelden van terroristische aanslagen het vuur nog meer gaat aanwakkeren en aanleiding geeft voor nog meer bomexplosies en executies. Ik zeg niet dat we de berichtgeving moeten stoppen omtrent deze zelfmoord en kidnapping-commando's, maar laten we daarover objectief berichten - zonder teveel beelden of foto's. We moeten op de hoogte blijven van wat er gebeurt in onze samenleving, maar doorvoor moeten we nog niet inzoomen op dat stukje hersenen die we blijkbaar zelf goed zouden kunnen gebruiken.

Gepost door: Dave | 23-09-04

mediagruwel Inderdaad, de huidige media ontziet de kijkers niet. Het moet die ook niet ontzien als het over de feiten gaat, maar inzomen op dat hoofd is niet zomaar de feiten weergeven. Het is een - spijtig genoeg - geësthetiseerd beeld van de gruwel, die appèl doet aan ons voyeurisme, een houding die velen cultiveren als het om foto's gaat. Zie maar de world-press award van de times of hoe heet die prijs, waarna telkens weer een heel mooi fotoboek in de winkels ligt, waar ons het lijden en de gruwel wordt getoond, in zijn mooiste composities.
Ik ben van mening dat de vaak gepretendeerde bedoeling van het tonen hiervan, namelijk dat mensen worden wakkergeschud en bewust gemaakt, dikwijls niet waarachtig is, en als ze dat wel is, dat het dan zijn doel voorbijschiet - mensen zijn immuun geworden. Zelf kan ik zo een boeken niet kopen, ik bedoel maar, geld betalen voor de schoonheid van de gruwel, en als ik ze inkijk, gruwel ik meestal van mijn eigen want ik vind het stuk voor stuk prachtige foto's.

Een ander verhaal zijn videobeelden van gruwel. Als het over esthetisch en voyeurisme gaat, schieten me de beelden van de vliegtuigen in de twin towers te binnen. Er waren maar enkele mensen die durfden toegeven dat ze het mooi vonden. Nu was dit gruwel op afstand. Gruwel van dichtbij levert geen mooie video op, er zijn genoeg voorbeelden hiervan te vinden op het internet als er weer eens een onthoofding is gebeurd. Ik zoek ze niet op, want ik ben er absoluut niet immuun voor.
Ik herinner me lang geleden op tv een filmpje te hebben gezien van iemand die door een tank overreden werd, en ik heb die nacht niet geslapen. Een gelijkaardig filmpje zou nu nog steeds hetzelfde met me doen denk ik. In die zin was ik dus wel gechoqueerd, maar ik heb niets ondernomen tegen de eigenaar van de tank om het zo maar eens te stellen.

Beeldende berichtgeving zou serener moeten kunnen. Nee, zou serener moeten zijn.

Gepost door: tinker | 23-09-04

ja en neen... Ik ben het eigenlijk niet helemaal eens met jou, Tinker, hoewel ik begrijp naar waar je naar toe wil. Toch vind ik de meeste World Press Photo's niet met dezelfde instelling gemaakt als een dolgedraaide reporter die met zijn camera rondloopt en inzoomt op alles wat uiteenspat. Het heeft ook niet dezelfde informatiewaarde en het tweede is veel efficiënter om te exploiteren, want bij het eerste vereist een intellectuele reflectie. De relatie tussen esthetica en voyeurisme is een debat waard op zich (vooral na 9/11), maar laten we een onderscheid maken tussen het beeld die op een voyeuristische manier wil choqueren en indruk maken en het beeld die meer onthult dat de situationele gruwel. Het zijn die eerste beelden waarvan ik een walging heb en die worden gebruikt en misbruikt door zowel pers als terroristen. Ze zijn ontnomen van elke culturele en menselijke meerwaarde en behoren tot de orde van onze primaire instincten – moord, macht, bloed en tranen, vaak gebruikt als propaganda-middel en meestal met het doel mensen schrik aan te jagen. Verwarring tussen deze twee categorieën is meestal de eerste stap naar een vervaging van de grenzen van het fatsoen. Gladiatorengevechten waren vroeger ook “mooi” om te zien, maar hebben we als mens dan echt geen stap verder gezet.

Persoonlijk vind ik dat esthetica op dit vlak thuishoort in de bioscoop en in de besloten wereld van de fotografie. En uiteraard zijn er ook films die uitsluitend bedoeld zijn om te choqueren, maar dan gebeurt dit in besloten omgeving waar ruimte is voor reflectie. Televisie heeft zo geen forum. Bijgevolg zou het nieuws zoals je zegt, iets serener te werk moeten gaan. Iets objectiever en iets minder media-geil.

Gepost door: Dave | 24-09-04

Eens hoi,
ik ben niet zo een uitlegger (wel mondeling, maar niet schriftelijk), maar ik wil even laten weten dat ik het volledig eens ben met sine.
voor mij hoeven die beelden niet, integendeel !
maar waar ligt de grens? zijn het enkel beelden van mensen die je niet mag tonen? of zijn het ook de vliegtuigen die de wtc-torens doorboren die niet mogen getoond worden... moeilijke discussie...

Gepost door: Vercoamerke | 25-09-04

foto-reporters Dave, ik moet je gelijk geven, maar aan de andere kant kun je aan de foto's zelf niet zien wat de hoogst persoonlijke drijfveer van de makers ervan is.

Want je zegt: het beeld dat wil choqueren, en, het beeld dat meer wil onthullen dan de situationele gruwel.

Beelden zelf willen niets. De fotograaf wou iets (wilt iets vertellen, heeft ook zijn eigen, misschien minder nobele reden als eerzucht), de distributeur of uitgever of krantenredactie wil iets, wij als kijker willen iets (of net niet).

Die drie verlangens kunnen lijnrecht tegenover elkaar staan, of niet, ze kunnen afhankelijk zijn van elkaar of niet, als de fotograaf inderdaad een zelfstandig iemand is die iets wil vertellen en niet zomaar de wensen van de redactie nakomt die op zijn beurt rekening moet houden met de wensen van de lezers (zoals bij de meer sensatiegerichte pers).

Gepost door: tinker | 26-09-04

Het nieuws Beetje moe dus sorry dat ik even niet inga op wat de rest reeds gezegd heeft.

Ik weet niet precies wanneer de kentering heeft plaatsgehad...was het nu vanaf 9/11 of pas later, anyway dat doet niet zozeer ter sprake. Ik kan me echter wel nog herinneren dat er vroeger in het nieuws op voorhand gewaarschuwd werd voor schokkende beelden (een voorbijzappende kijker had daar niets aan maar het was toch al iets). Hoewel de beelden dezer dagen veel explicieter zijn, wordt deze waarschuwing bijna nooit meer meegedeeld.

Vroeger had ik een zekere duistere fascinatie voor zulke gruwel maar zoiets wordt redelijk snel bevredigd met het internet binnen handbereik. Het duurt niet lang vooraleer je afgestompt geraakt en ik weet niet of ik me gelukkig moet prijzen of niet dat ik zonder probleem naar die dingen kan kijken.

Los daarvan vind ik dat de berichtgeving in het nieuws ten allen tijde in het teken moet staan van de nieuwswaarde en niet in het teken van de "spektakelwaarde". Bewustmaking mag er zijn maar dat kan ook zonder zulke expliciete beelden uit te zenden.

Gepost door: ChildeRoland | 29-09-04

gillen weet je, soms zou ik eens luid willen gillen, als ik zie wat er allemaal rond ons gebeurt. Diepe zucht...

Gepost door: Leen | 01-10-04

De commentaren zijn gesloten.